Geneza

Powstanie Fundacji Młodej Polonii wiąże się z działalnością pedagogiczną Józefa Kaczmarka magistra filozofii i filologii polskiej, byłego Wodza Gdyńskiej Czarnej Czwórki ZHP (1945-1949). Zainicjował on w roku 1983 wraz z Tadeuszem Kamińskim utworzenie Stowarzyszenia Miłośników Tradycji Mazurka Dąbrowskiego, które stało się wkrótce ogólnokrajowym stowarzyszeniem. W jego Zarządzie Głównym Józef Kaczmarek pełnił do roku 1990 funkcje Sekretarza Generalnego i wiceprezesa komisji młodzieżowej. Właśnie tu w 1990 roku, z jego inicjatywy i kompetencji, wykrystalizowała się idea powołania Fundacji Młodej Polonii.

Grupa założycielska Fundacji wynosiła 44 członków złożona głównie z komisji młodzieżowej ZG SMTMD, uczniów lub przyjaciół Józefa Kaczmarka. W tej grupie wyróżnili się: Maria Czartoryska-Potocka, były major WP - Tadeusz Krząstek – historyk, Wojciech Piętka Rewerski, Mikołaj ks. Radziwiłł, dr med. Andrzej Jedliński, Bożena Janasz i inni.

Podczas tworzenia STATUTU oraz ustalania założeń i treści ideowych Fundacji, wspomagających procesy edukacyjne, współdziałała z inicjatorem grupa osób, z pośród których fundator powołał w dniu 30 listopada 1990 Radę Fundacji: Ernest Bryll, Maria Czartoryska Potocka, Albert Czetwertyński, Beata D. Dmochowska - prawnik, Jerzy Grohman – minister w kancelarii prezydenta Lecha Wałęsy, Michał Jagiełło – wice minister Kultury, Anna Radziwiłl – wice minister edukacji, Szczepan Mikulski, Mikołaj Radziwiłł, red. Barbara Walicka, Stanisław Wyganowski – prezydent m.st. Warszawy (zawdzięczamy mu nasze piękne LOGO) i inni. Ustalono, że w aneksie do statutu należy przyjąć ideały wywodzące się ze sprawdzonych programów następujących organizacji młodzieżowych: • FILOMACI i FILARECI, SOKÓŁ, SKAUTING. W programach tych wskazywano na uniwersalne wartości, jak: wartości chrześcijańskie, służba Ojczyźnie oraz bliźnim, pęd do wiedzy, przyjaźń, otwartość na świat, umiejętność i potrzebę kształcenia ciała i ducha.

23 listopada 1990 r. po kilku konsultacjach z Józefem Kaczmarkiem, funkcje prezydenta Fundacji przyjął syn ordynata Jana Zamoyskiego – Marcin hr Zamoyski, który do chwili obecnej pełni tę funkcję.

20 grudnia 1990 nastąpiło objęcie Fundacji duchowym protektoratem przez rodzinę Adama i Jadwigę ks. Czartoryskich oraz ich córkę p. Marię Czartoryską Potocką – wychowankę Józefa Kaczmarka. W ten sposób zaznaczył się na stałe, zamierzony przez inicjatora, udział rodzin arystokratycznych w budowaniu podwalin ideowych Fundacji Młodej Polonii, jako nieskorumpowanej, o uznawanych w większości bogatych tradycjach historycznych, kulturotwórczych i patriotycznych, klasy społecznej.

27 grudnia 1990 na prośbę Józefa Kaczmarka, prof. dr hab. Wojciech Podgórski – pracownik akademicki Uniwersytetu Warszawskiego przyjął funkcje prezesa Zarządu Fundacji. Od tej chwili datuje się ścisły kontakt Fundacji z Uniwersytetem Warszawskim i z innymi wyższymi Uczelniami jak też z kadrą akademicką w ogóle.

Inauguracyjne posiedzenie Rady Fundacji, z przyzwolenia i życzliwości ówczesnego Ministra Edukacji Narodowej, prof. dr hab. Andrzeja Stelmachowskiego, odbyło się w dniu 18 stycznia 1991 w gmachu Ministerstwa Edukacji Narodowej pierwsze posiedzenie Rady Fundacji w składzie: Marcin Zamoyski – prezydent Rady, Ernest Bryll, Albert Czetwertyński, Jerzy Grohman, Michał Jagiełło, Józef Kaczmarek, Cezary Leżeński, Barbara Walicka, Stanisław Wyganowski. W ślad za tym nastąpiły dalsze konstruktywne działania, normujące strukturę organizacyjno-prawną Fundacji Młodej Polonii.

Fundatorami – funduszu założycielskiego Fundacji byli: inż. arch. Richard Gala z Austrii, dr med. Andrzej Jedliński ze Szwecji oraz mgr Józef Kaczmarek z Polski.

Powyższe fakty stanowią skróconą genezę działalności Fundacji Młodej Polonii.